تبليغاتX
بنام او که فریادها را میشنود




نويسندگان



آثار تاريخي يك عاشق



دوستان عاشق تنها



وضعیت من در یاهو



آمار وب



طراح قالب:



لوگو دوستان



موزیک و سایر امکانات





من در برابر تو کیستم

... من در برابر تو کیستم ؟

و آنگاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

و مرا صدفی که مرواریدم توئی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا سینه ای که دلم توئی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش توئی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش توئی

و خود را طفلی که پدرش منم

و مرا شمعی که پروانه اش توئی

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا التهابی که آغوشش توئی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهائی که انیسش توئی

و ناگهان سرت را تکان می دهی

و می گویی : نه ، هیچ کدام ! هیچ کدام ، این ها نیست ، چیز دیگری است ،

 یک حادثه دیگری و خلقت دیگری و داستان دیگری است

و خدا آن را تازه آفریده است

هرگز ، دو روح ، در دو اندام این چنین با هم آشنا نبوده اند ،

این چنین مجذوب هم و خویشاوند نزدیک هم و نزدیک هم نبوده اند ...

نه ، هیچ کلمه ای میان ما جایی نمی یابد ...

سکوت این جاذبه مرموزی را که مرا به اینکه نمی دانم او را چه بنامم چنین جذب کرده است

 بهتر می فهمد و بهتر نشان می دهد


[+] نوشته شده توسط رضا در 22:54 | |







سکوت

"سكوت "

سكوت اي تداعي گر اميد ها و آرزوهاي زيراوار

سكوت اي خواستگاه بي پروايي

و وجدانهايي كه از غرور به درد مي ايد

سكوت اي تداعي گر شب زنده داري ها

و حرفهاي نا گفته

سكوت اي ديواره آهنين واژه ها

كه در خلوتگاه بي مرزي اسير گشته اند

سكوت اي صداقت پنهان اشكها

و هق هق هاي بي كسي

سكوت اي تنهايي اتاق من

اي واژه هاي ناگفته ي ذهن كوچكم

كه تار گرفته اند

در ميان حجم سنگين بي قراري ها

آري سكوت

اي مدعي تازه نفس عشقهاي پنهان

كه بازار كساد عاشقي را از پاي درآوردي

و باز سكوت

كه همچون رودخانه اي در ميان اين فاصله ها

   جاريست....

 


[+] نوشته شده توسط رضا در 23:3 | |







چقدر تنهایم

چقدر تنهاییم!
  قلم به صفحه کاغد
  چه نرم می راند
  تمام بار  غم من به دوش او جاریست ....
 
   چقدر مدیونم !!!.........و جیر جیرکها
                                                   در این میانه شب
 
                                                        برای قصه ی من
                                                       
                                                                     درد نامه می خوانند
  و غربتی دلگیر 
           
                     مر ا از این همه بیداد باز می دارد ....
                                                                
                                                              ولی همیشه کسی با غریب تنها هست
  و راز تنهایی
 
                     در این میان پیداست ! ! ! 
                                                چــــــــــــــــــــــــرا نمـــــــــــی بیــــــــــــنــــی!!!

[+] نوشته شده توسط رضا در 14:45 | |







مسافر

 غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم
  از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم
  فرقي نداره بي تو بهار مون با پاييز
  نمي بيني كه شعرام همه شدن غم انگيز
  غصه نخور مسافر اونجا هوا كه بد نيست
  اينجا ولي آسمون باريدنم بلد نيست
  غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت
  فداي برق ناز اون چشماي قشنگت
  غصه نخور مسافر تلخه هواي دوري
  من كه خودم مي دونم كه تو چقدر صبوري
  غصه نخور مسافر بازم مي آي به زودي
  ما رو بگو چه كرديم از وقتي تو نبودي
  غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
  ز دل تو مي دونم هيچ كس خبر نداره
  غصه نخور مسافر رفتيم تو ماه اسفند
  بهار تو بر مي گردي چيزي نمنونده بخند
  غصه نخور مسافر تولد دوباره
  غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره
  غصه نخور مسافر غصه كار گلا نيس
  سفر يه امتحانه به جون تو بلا نيس
  غصه نخور مسافر تو خود آسموني
  در آرزوي روزي كه بياي و بموني
 

[+] نوشته شده توسط رضا در 14:43 | |







تو از دلتنگي من چه مي داني ؟!

 

 

                              و از دلتنگي يك جمعه ي پاييزي

 

                                                      و از سطل خالي عشق

 

                                                                          و از دلتنگي شاعري آواره

 

        كه در رويا مي بيند قصه هاي بر باد رفته اش را

 

                          و تو از عشق و من ناتمام و شب سياه

 

                                                       و از حسرت بهار نارنج

 

                                                                        از دلتنگي دختري تنهاچه مي داني ؟!!!

 

                                       


[+] نوشته شده توسط رضا در 14:42 | |







درد غريبي


از فضاي سرد مي گويم سخن

 

بشنويد از درد مي گويم سخن

 

سايۀ نامرد، دنبال من است

 

كارواني درد دنبال من است

 

من ز درد آباد پر آوازه ام

 

زخمدار زخمهاي تازه ام

 

سرزمين لاله، ميراث من است

 

زخم چندين ساله، ميراث من است

 

مي شماردم نبض كٌند جاده را

 

كوچه هاي از نفس افتاده را

 

بخت من با شب تفاهم كرده است

 

سايه ام خورشيد را گم كرده است

 

كوچۀ غربت به سنگم مي زند

 

اتهام رنگ رنگم مي زند

 

دردهايم را خيالي گفته اند

 

صحتم را احتمالي گفته اند

 

ياد باد آن خاكها، آوار ها

 

قامت بشكستۀ ديوار ها

 

هيچ كس محو بهشت من نشد

 

آشنا با سر نوشت من نشد

 

هيچ كس چشمي برايم تر نكرد

 

اشكهايم را كسي باور نكرد

 

ابرها طرح شكستم ريختند

 

آب سردي روي دستم ريختند

 

غربت يوسف به سودايم گرفت

 

دامن مكر زليخايم، گرفت

 

هستي ام، در وحشتي ديجور ماند

 

مثل آيينه به دست كور ماند

 

باز ما و كارواني دردمند

 

جاده اي تاريك و شبهاي بلند

 

زخم پايم از حضور سنك نيست

 

خستگي از جوشش فرسنگ نيست

 

زادۀ درديم، بي دردي بس است

 

خسته ام، خونسردي بس است


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:23 | |







غريب تنها


نديدي كسي گم شد از اين حوالي

 

كسي مثل من خسته با دست خالي

 

غريبانه مي گشت، تنهاي تنها

 

و گم بود از چشم خويش و اهالي

 

نديد او از اين ابرهاي سترون

 

به جز بارش سنگ در خشكسالي

 

دريغا از او يادگاري نمانده

 

به جز كوله باري كه مانده است خالي

 

و تصوير گلهاي باغ نگاهش

 

تكيده است بر دامن سرخ قالي

 

چرا رفته و برنگشته به آن ده

 

همان ده كه مانده در افسرده حالي

 

همان ده كه ديروز سرسبز و خوش بود

 

و امروز گم گشته در پايمالي

 

همان ده كه ديروز مردآفرين بود

 

و امروز مانده است در بي خيالي


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:22 | |







روزگار غريبي


مانده ام در حصار غريبي

 

خسته از روزگار غريبي

 

مثل مهتاب پيچيده در ابر

 

مانده ام در غبار غريبي

 

بي كسم، بي پناهم در اين شهر

 

آخرين يادگار غريبي

 

هر شب از چشمها مي فشانم

 

اشكِ بي اختيار غريبي

 

مثل يك رودِ تنها، شبي آه!

 

مي روم از ديار غريبي


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:21 | |







قصۀ غربت

 
ما ز تاريكترين كوچۀ شب آمده ايم

 

تا به آغوش سحر ناله به لب آمده ايم

 

ما به اين گردنه آسان نرسيديم اي قوم

 

زخم بر شانه و بر سينه دويديم اي قوم

 

هر قدم پاره اي از پيكر ما جا مانده است

 

دست و پا سر همسنگر ما جا مانده است

 

ساكن پست ترين كوچۀ حسرت گشتيم

 

راوي تلخترين قصۀ غربت گشتيم


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:17 | |







غريبانه

خزاني كه برده است آويشنم را

 

شكوفا نموده است زخم تنم را

 

و با چشم خود ديدم آن روز غربت

 

من اين آخرين فصل جان كندنم را

 

دگر آنچنانم كه عمري ست حتي

 

نفهميدم معني بودنم را


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:17 | |







غم دلگير من

روان گشت بغض گلوگير من

 

شبي پشت پرچين تقدير من

 

در آن غم مرا همزماني نكرد

 

به جز اشكِ سرازير من

 

پريهاي دريا به تنگ آمدند

 

از امواج اشك فراگير من

 

در آن ازدحام غم و اشك و آه

 نشد واژه اي قاب تصوير من


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:15 | |







غريب تنها


نديدي كسي گم شد از اين حوالي

 

 

كسي مثل من خسته با دست خالي

غريبانه مي گشت، تنهاي تنها

 

 

و گم بود از چشم خويش و اهالي

نديد او از اين ابرهاي سترون

 

 

به جز بارش سنگ در خشكسالي

دريغا از او يادگاري نمانده

 

 

به جز كوله باري كه مانده است خالي

و تصوير گلهاي باغ نگاهش

 

 

تكيده است بر دامن سرخ قالي

چرا رفته و برنگشته به آن ده

 

 

همان ده كه مانده در افسرده حالي

همان ده كه ديروز سرسبز و خوش بود

 

 

و امروز گم گشته در پايمالي

 

همان ده كه ديروز مردآفرين بود

و امروز مانده است در بي خيالي


[+] نوشته شده توسط رضا در 10:14 | |



کپی برداری بدون ذکر منبع غیر مجاز می باشد
www.j28.biz & www.j28.ir & www.bia2funny.ir & www.TakTemp.com